Otóż legenda mówi, że pewna siedemnastoletnia dziewczyna z Kazimierza o imieniu Zofia, służąca u kmiecia Pawła wracała nocą 20 listopada 1666 roku czyli w wigilię Ofiarowania Najświętszej Marii Panny z rodzinnego Bochlewa do domu swego pracodawcy. Po drodze spotkała wspaniale ubraną Panią, która zaprowadziła ją suchą stopą przez jezioro Skąpe, na wzgórze, gdzie stała samotna sosna. Nagle rozbłysnęła nieziemska jasność i dziewczyna ujrzała eremitów ubranych w białe habity i śpiewających na cześć Boga. Pani zapowiedziała, że w ciągu trzech lat na tej górze zamieszkają biali zakonnicy, a dziewczynie poleciła, by o wszystkim publicznie rozgłaszała. O swoim widzeniu opowiedziała m.in. swojemu spowiednikowi, ojcu Antoniemu Krzesikowskiemu, który był również spowiednikiem Kadzidłowskiego. Ten pod jego wpływem zgodził na założenie eremu. Wkrótce też przybyli z Krakowa pierwsi zakonnicy i zamieszkali gościnnie u ojców bernardynów w Kazimierzu, potem zajęli opuszczony dom w wiosce Gosławice i zaczęli odprawiać Mszę świętą i udzielać ludziom sakramentów. Zaczęli też wznosić pierwsze zabudowania drewniane. Kadzidłowski oddał pod budowę klasztoru Sowią Górę, jezioro Skąpe i las do jeziora Czerpisz oraz łąki i pola, do publicznej drogi z Kazimierza do Konina. Darował im także drzewo budulcowe i swobodny połów ryb w obu jeziorach. Fakty te zostały potwierdzone dyplomem królewskim datowanym na 1 sierpnia 1663 roku. Kadzidłowski wybudował zakonnikom drewniany dom mieszkalny, a umierając zapisał im szesnaście tysięcy złotych polskich. Fundację eremu pomnożył łowczy inowłodzki Zygmunt Święcicki zapisując im wioskę Komorowo i połowę wsi Dobrosołowa oraz kwotę dwudziestu pięciu tysięcy złotych. Dar ten został potwierdzony przez sejm w 1678 roku.
Początkowo kameduli wystawili kościół drewniany, który służył im przez prawie sto dwadzieścia lat. Pierwszą Mszę świętą odprawiono w nim już po śmierci fundatora, 17 października 1666 roku. W 1741 roku klasztor ogarnął pożar, w wyniku którego spłonęła duża część kościoła m.in. ołtarz główny z cudownym obrazem Matki Bożej z dzieciątkiem i część biblioteki. Budowę kościoła murowanego rozpoczęto w 1747 roku. Ponieważ fundusze na ten cel były bardzo skromne, prace ciągnęły się do 1781 roku. Kościół poświęcono szesnaście lat później. Po rozbiorach Polski i krótkim okresie przynależności do zaboru pruskiego i Księstwa Warszawskiego, Bieniszew znalazł się w obrębie zakonu rosyjskiego, w Królestwie Polskim. W tym czasie liczba zakonników bardzo zmniejszyła się. W 1810 roku było ich zaledwie pięciu, co było liczbą niewystarczającą do wybrania nowego przeora. To m.in. spowodowało w 1819 roku decyzję o kasacie klasztoru.
W 1880 roku zabudowania pokamedulskie kupił hrabia Karol Mielżyński, z czasem w 1906 roku odkupił je współwłaściciel dóbr kazimierskich Stanisław Mańkowski. W tym czasie zaczął odnawiać się także kult Pięciu Braci Męczenników. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku Stanisław Mańkowski rozpoczął starania o odbudowę kościoła oraz reaktywowanie eremu. Starania te ciągnęły się wiele lat ze względu na trudną sytuację finansową eremów kamedulskich zarówno w Polsce jak i Włoszech. Ostatecznie zakończyły się one sukcesem i 2 lipca 1937 roku kameduli powrócili do Bieniszewa po 118 latach nieobecności. Podczas II wojny światowej ponownie zostali rozproszeni, ojcowie wywiezieni do obozów koncentracyjnych, z których przeżył tylko o. Florian Niedźwiadek, budynki klasztorne zostały przeznaczone dla Hitlerjugend. Młodzi hitlerowcy niszczyli wszystko: zabytkowe ołtarze, obrazy ścienne, stalle z przedstawieniami założycieli zakonu, wota, naczynia liturgiczne. Rozbili nawet trumny zmarłych w katakumbach klasztornych i rozrzucili kości zmarłych po dziedzińcu klasztornym i po lesie. Po zakończeniu okupacji mnisi powrócili do Bieniszewa i rozpoczęli odnawianie kościoła. Najpierw pokryto dach, w 1951 roku zrekonstruowano ołtarz główny i obraz NMP uchodzący za cudowny. W latach 60-tych wyremontowano bramę wjazdową i ściany wewnątrz kościoła, a w latach 70-tych pokryto dach blachą cynkową, zrekonstruowano także część budynków klasztornych. W latach 80-tych pomalowano elewację kościoła.

A

G

R

O

T

U

R

Y

S

T

Y

K

A

 

A

N

I

A

 

I

 

F

I

L

P